Dunyanin en buyuk tuz colunu gezdik durduk son 3 gun. Picasa olmadigi icin gene fotoraflar bize kalacak simdilik. bir zahmet merak ederseniz google “salar de uyuni” yazin da aratin arada “laguna” lara da bakabilirsiniz.

tuz colu gercekten kocaman ve etkileyiciydi ama o kadar soguktu ki geceleri

uyku tulumu 4 battaniye gene de usuduk durduk.

3 gun boyunca 4×4 araclarla geziyorsun yemekler kalacak yerler vs hep ayarli ama burasi bolivya ve hic bir sey kesin degil. gittigimiz yerlerde su yoktu elektrik yoktu bazen hic bisey yoktu.

ama ben bunlari anlatmayacaktim. diyorlar ki bolivya guney amerikanin en yoksul ulkesi paraguay da ikinci en yoksul bunu otobuslerde de anliyorsunuz. paraguayda otobuse gelen seyyar satici kutu kola satiyor, pil , kulak cubugu, tv anteni, dikis seti satiyor; bolivyada ise plastik seffat torbada ev yapimi  meyve sulari, haslanmis tane misirla kurutulmus et, misir kabuna sarilmis ve o sekilde pisirilmis kucuk pugacalar satiliyor. En yoksul ulkede kimse otobuste giderken bi kulagimi temizleyeyim ya da televizyonuma anten alayim demiyor. Biz de demedik, ama yemekler insani doyuruyor.

Artik sacma sapan bir ispanyolcaya sahip oldum. bir gece otobuste tuncaya muavin gelip elindeki bileti gosterip ” my name is? my name is” diyip duruyordu megerse tuncanin adini soruyormus. ben de onun gibiyim sen ya da size tam gecemedim ama derdimizi anlatiyoruz. satici diyor ki “ben de o yok” ben de diyorum ki aa “ben de o yok mu?”

2 3 gune titicaca golune geceriz ordan da artik peru. dunyanin en yuksek ulkesini geride birakirken anladim ki 4000 metrede olmak gercekten zor iki adim atiyoruz kalbim hizlaniyor. hele ki turda 5000mtye ciktik coca neden lazim anladik. aldik biraz coca ama sevmedim ben hic ise yariyor mu onu da bilmiyorum, belki de dogru tutamadik agizda.

belgesel gibi bir yazi oldu sikici sanirim azcik ama cok sey olmus yazacak.

buralarda mevsim gercekten kis.

kendinize iyi bakin.

yazdikca yazarim

sevgiler